Stefan Mladenovic: mijn ideaal is een topclub in Spanje of Servië

Stefan Mladenovic is krap zeventien en nu heeft al een hele stoot Europese ervaring opgedaan. Een gesprek met een speler die tot nu toe nog geen interview gaf: ‘’Mijn ideaal is een topclub in Spanje of Servië. Nee, niet de NBA.’’

Het is zijn eerste interview en hij ziet een beetje gespannen uit. En ook wat verbaasd: ‘’Aan het begin van het seizoen is afgesproken dat ik dit jaar nog geen interviews zou geven. Het was beter om eerst maar eens wat ervaring op te doen als speler. Maar goed, dit is voor de club zelf. Dus vraag maar op.’’

Vertel eerst maar eens wat over jezelf.
‘’Ik heet Stefan, maar dat was al bekend. Ik ben 17, geboren in Belgrado, de hoofdstad van Servie en van het Europese basketbal. Nou ja, dat laatste samen met plaatsen als Madrid of Barcelona. Maar in Servie is het voetbal minder belangrijk dan in Spanje. Je leert er eerst dribbelen en dan pas lopen, zoiets. Vandaar dat ik Belgrado zo noem. Daarna zijn we verhuisd naar een klein plaatsje dat Surdulica heet en op mijn vijfde zijn we in Nederland terechtgekomen.’’

Als je in Servie was gebleven, dan woonde je nu in een belangrijk basketballand. Was je ontwikkeling dan anders geweest?
‘’Tja, als dit, als dat. Geen idee eigenlijk. Maar in Surdulica heb je weinig voorzieningen en daar had ik minder kans om me te ontwikkelen dan hier. Ik ben trouwens begonnen met voetbal en via het pleintjesbasketbal overgestapt naar basketbal. Daarna ging het snel. Op mijn twaalfde speelde ik in de selectie van Celeritas-Donar en trainde ik al drie of vier keer per week.’’

Dat is veel voor jochie van twaalf.
‘’Welnee, in Servie of Spanje train je veel vaker. Tegenwoordig combineer ik school en sport nog steeds. Dat kan soms zwaar zijn, maar het is te doen. Ik wil beter worden in basketbal en daarvoor moet je trainen, veel trainen. Maar school is ook belangrijk. Ik heb HAVO en ik volg nu in deeltijd VWO. Daarin doe je in twee jaar examen in plaats van in één jaar. Daarna wil ik misschien naar de universiteit, iets met natuur en gezondheid of een combinatie daarvan.’’

En blijven basketballen?
‘’Ja, wat dacht je? Mijn ideaal is een grote club in Spanje of in Servie. Dat is het hoogst haalbare. Nee, geen NBA. Dat is, zeker in de fase voor de playoffs, te veel show. Voor echt basketbal moet je ook keihard verdedigen en daarvoor moet je in Europa zijn.’’

Zoals bij de Capitals?
‘’Klopt, verdedigen hoort erbij voor ons en we trainen er veel op. Daardoor merk je ook hoe goed de sfeer in het team is, want onze manier van verdedigen is riskant en het lukt alleen als je volledig op elkaar kunt vertrouwen. En het lukt, we kunnen de tegenstander onder druk zetten. Tegen Eiffel Towers merk je dat bijvoorbeeld. Dat team heeft er moeite mee.’’

Een goede sfeer, maar ze bekijken jou natuurlijk als een groentje...
‘’Daar merk ik niets van. Ik ben gewoon een lid van het team, niet meer en niet minder. Het is ook geen uitdaging meer om voor een volle zaal te spelen. Honderd, duizend of vierduizend mensen, het begint al normaal te worden. Soms word ik op straat herkend. Jij bent toch van de Capitals, zeggen ze dan. Dat is leuk, maar ik kan wel gewoon over straat en dat moet ook zo blijven.’’

Heb je plannen voor de toekomst?
‘’Ja, die topclub in Spanje of Servie. Maar dat zijn nu nog dromen, eerst wil ik beter worden bij de Capitals en als het mogelijk is zo veel mogelijk op Europees niveau spelen.’’

Wat heb je dit jaar geleerd in de ULEB Cup?
‘’Veel denk ik. Maar ik zou er nog eens over moeten nadenken wat precies.’’

Heb je zelf nog iets toe te voegen?
‘’Ja, dat mijn ouders mij goed ondersteunen. Dat is nodig, ik heb genoeg talenten zien afhaken. Jongens die even goed waren als ik of misschien wel beter, maar die ouders hadden die niet waren geïnteresseerd. Mijn oudere broer basketbalt ook bij de Capitals, in het team onder de twintig, en hij krijgt ook steun van mijn ouders. Ik heb bewondering voor hem, hij heeft al twee Europese Kampioenschappen gespeeld met het Nederlandse nationale jeugdteam.’’

Ja, daar zeg je wat. Als je zou moeten kiezen, wat wordt het dan: het Nederlandse of het Servische nationale team?
‘’Kan allebei, ja. Maar ik weet het niet, eerst moet ik maar eens zo ver komen dat ik moet kiezen.’’