WE WANT MO(O)RE!!! Zijn Europese avontuur in een notendop

Heeft geen idee waar het ligt. Nederland. Van het stadje heeft hij nooit gehoord. Maar ja, zijn New Yorkse agent heeft een club voor hem. In Enschede. En zo gaat Jimmy Moore spelen voor Arke Stars. Het is oktober 1975.

Geen Utah Stars maar Arke Stars

Natuurlijk heeft hij zich het anders voorgesteld. NBA, dat is het doel als hij Utah State University verlaat. Het lijkt goed te gaan. Wordt die zomer in de 4e ronde gedraft. Komt terecht in het Rookiekamp van de Utah Stars. Hij doet het goed. Ziet steeds meer spelers afvallen. Hij overleeft. Overleeft tot hij over is met Charley Edge. Het is nu hij of ik. Now or never! Het wordt hij. En dus never. Voor Jimmy Moore geen Utah Stars maar Arke Stars. Geen star in Utah, maar star in de Achterhoek. Geen NBA, maar Nederland.

Over Enschede zegt hij later eufemistisch: Enschede is natuurlijk geen wereldstad. Wat heet! Over Arke Stars lachend dat men dat Stars natuurlijk wel kan weglaten. Maar zowel in Enschede als Arke gedijdt hij. Jimmy Moore ten voeten uit. Geen jachtig Amerika, maar het dorpse Enschede. Geen beroemde NBAsterren, maar de broertjes Van Ek. Leven met een open vizier, zijn levensmotto. Hem in staat stellend zich aan te passen aan de omstandigheden.

De eerste klap is een daalder waard

Arke Stars debuteert in de eredivisie. Begint met 8 kansloze nederlagen. Staan stijf onderaan. Dan komt Moore. En hoe! Mart Smeets kopt nog voorzichtigjes de maandag daarop in de Volkskrant: ‘Amerikaan Moore lijkt aanwinst.' En vervolgt: ‘Jimmy Moore heet de man die 700 toeschouwers in de Diekmanhal een fijne avond bezorgde en zijn 28 punten en 23 rebounds waren de basis voor de zege van zijn ploeg.' Inderdaad, de eerste zege! En wat een stats!

Het zal de opmaat zijn voor twee fraaie seizoenen Arke Stars. In het tweede seizoen wint hij als speler bij een kleine club alle prijzen die hij maar kan winnen. Topscorer, All Starteam, All Defense Team. Player of the Year. Het Basketbaljaarboek recenseert: ‘In kunstenaar Jimmy Moore hadden de reisregelaars de beste vertegenwoordiger die denkbaar was. Moore speelde dit jaar beter dan ooit. Lag nooit dwars. Leefde kalm en normaal.'

Natuurlijk willen ze hem graag houden voor een derde jaar. Maar veel geld is er niet. Sterker, er is zelfs minder geld. Moore mag blijven, graag zelfs, maar voor minder centjes. En daar wordt je natuurlijk geen Player of the Year voor!

Het goede franse leven

Exit Enschede dus. Wil terug naar de States. Tot Harrewijn belt. Hugo Harrewijn. Speelt bij het franse Mulhouse. In de tweede divisie. Harrewijn verhaalt enthousiast over het goede franse leven. Wijn goed. De francjes goed. Maar bovenal, team goed. En ach, divisie 2 wordt wel divisie 1. Als Moore maar komt. Zegt Harrewijn. Dat spreekt hem aan. Winnend basketbal. Eindelijk. En zo switched Moore van tweelingbroer Ruud (en natuurlijk de broertjes Van Ek) naar tweelingbroer Hugo.

Velen verzuipen in het chauvinistische èèntalige Frankrijk. Niet Moore. Natuurlijk niet. Leven met open vizier, toch! En ja, Hugo ziet het goed. Met Moore promoveert Mulhouse naar Divisie 1. Hij mag, sterker, moet blijven. Zo acteert Jimmy Moore in het seizoen 78-79 op het hoogste franse niveau. Handhaven is nu het devies. Het lukt! Natuurlijk lukt het. Ze hebben Moore toch!

Niets lijkt een derde Mulhouse seizoen in de weg te staan. Tot de franse Basketbalbond ingrijpt. Wat, twee Amerikanen per team? Niet goed voor ons Fransen. Voortaan maar èèn vreemde snoeshaan per team. Want het blijft Frankrijk. Je mag er leven als God, maar je blijft een vreemdeling die verdwaald is zeker. Mulhouse moet kiezen. Kiezen of voor de Amerikaanse beul. Of voor de fijnbesnaarde schutter. Het wordt de beul.

Terug naar Nederland

En dan verzeild Moore in... Dordrecht. Of all places. Dordrecht! Een dorp gelijk een rusthuis. Gaat spelen voor Frisol. Maar voordat het zover is; brrr. Maarten van Gent is coach van Frisol. Is het jaar daarvoor met zijn ploegje gepromoveerd naar de eredivisie. ' Zijn' ploegje? Of is het het ploegje van een aantal bestuurders? Van Gent wil Moore. De Bestuurders niet. Die vervelende Van Gent moet niet denken dat hij kan doen (en laten) wat hij wil. Vinden de Hoge Heren. Wij besturen!

Maar Van Gent buigt niet naar links en niet naar rechts. En zeker niet naar Hoge Heren. Hij wint de slag om Moore. Maar de Hoge Heren zweren wraak. En zo geraakt Jimmy Moore in heuse dorpse Frisolrellen. De dorpsrel als uitlaadklep van het saaiige bestaan. Maar Moore houdt zich wonderwel staande. Onaangedaan door saaiig Dordt. Onaangedaan door Frisolrellen. Is samen met Ricky Lewis hèt Amerikanenduo van het seizoen 79-80. Wordt topscorer en de rustige middelpuntvliegende kracht van de Dordse ploeg.

Van alle markten thuis

Van Gent pakt zijn biezen of moet die pakken. De lezingen verschillen. Gaat naar Groningen. En het kan verkeren. Eerst wilden de ze hem niet, nu moet hij blijven. Van de Hoge Heren en Charis Sideris. Zit nu op de coachbok. Sideris schuift met hem. Probeert Moore zelfs op de shooting guardpositie. Veelzijdig, hè. En aanpassingsvermogen! Bij Arke Stars diep inside, bij Frisol diep outside. Maar Moore blijkt toch op zijn best als kleine forward. En natuurlijk draait hij een mooi seizoen. All Starteam. En natuurlijk topscorer.

Sideris later: ‘Moore is een echte all-roundspeler die alles kan en ontzettend intelligent is en de juiste dingen op het juiste moment zal doen.'  

We want Moore

Een derde Dordseizoen zit er niet in. Frisol wil wel, maar Moore niet. Kan elders meer centjes verdienen. Vreemd genoeg lijkt het Hatrans Haaksbergen te worden. Net een jaar in de eredivisie. Terug naar de broertjes Van Ek? Bouke zijn nieuwe coach? Haaksbergen wil hogerop. Flink hogerop. En daarvoor hebben ze Moore nodig. Centjes genoeg. Doet zelfs al met Haaksbergen mee op een toernooi in Hongarije. En dan? Dan klinkt het vanuit Groningen luidkeels: ' We want Moore!

En Moore komt! Van Gent heeft met Donar een petseizoen achter de rug. Krijgt zijn ploeg niet op de rails. Iedereen wordt buitengezet. Dag Schulz, dag Zwiers, dag iedereen. Van Gent maalt er niet om. Alles moet anders. Drie spelers blijven. Ook Franken! Nog even de nieuwelingen: Faber, Kruidhof, Lawrence, Van den Berg, Ardon en Van der Ark.

Die souplesse

En natuurlijk Jimmy Moore! Is al een aantal malen te zien geweest in de E' hal. Bij de tegenpartij. En dat is toch anders. Nu zien we hem pas goed. We genieten. De lichaamsbeheersing. De controle in zijn spel. De souplesse. En.... het schot! Het mooie lichtvoetige huppeltje. De stijlvolle jump. De schotarm in de perfecte hoek onder de bal en dan afdrukken. Afvuren eigenlijk. Als een scherpschutter. Op het hoogste punt. Nawijzen! Bladstil. Loepzuiver. Met welk een gemak. Een lust voor het oog!

Moore speelt dat seizoen zoals Van Gent heeft voorzien. Rustig, doordacht en mentaal ijzersterk. Maar kampioen worden? Dat gevoel moet groeien. En dat gebeurt allesbehalve in pais en vree. Van Gent ontwaart ook in Groningen zijn Hoge Heren. Weet al in januari van het seizoen dat hij het voor gezien houdt. Of moet houden? Van Gent vecht. Daagt uit. Alles en iedereen. Op zijn manier. Laat in de Kerstperiode in het Nieuwsblad optekenen dat hij het publiek maar lauwe loene vindt. Steun heeft zijn ploeg nodig. Want dat is het wel. Het is ' zijn' ploeg. Wat een verschil met het seizoen daarvoor!

En Van Gent wint. Van alles en iedereen. Ook van het publiek. Bij de eerstvolgende homegame staat het publiek achter de ploeg. Het heeft even geduurd. Maar nu is het ook hun ploeg! Vanaf dat moment wordt de weg ingezet. De weg naar het kampioenschap. En Jimmy Moore? Speelt, ja haast, schrijdt als een echte Gentle' man op de rode loper in èèn rechte lijn naar het doel. De kampioensbeker. Met zijn natuurlijke rust, kalmte en waardigheid! De rest hoeft enkel te volgen. En dat doen ze! Bij Moore in het kielzog. De mentale leider.

De beste ploeg ooit

Vlak voor de play offs verliest Donar thuis twee maal. Voor èèn van die games is Van Gent op het balkon van de E' hal in gesprek met een kennis. Vlak naast hen staat een deugnietteke. Dat luistervinkje speelt. Hoort Van Gent zeggen dat dit de beste ploeg is die hij ooit heeft gehad. De game gaat verloren. Maar luistervinkje gaat gerust naar huis. Niet eens door wat Van Gent zegt, als wel op de manier waarop.

Aan de vooravond een mooi vraaggesprek met Moore in het Nieuwsblad. Zegt ook dat dit de beste ploeg is waarin hij ooit heeft gespeeld. Het is geen grootspraak. Geen dikdoenerij. Neen, het klinkt dankbaar. Dankbaar dat hij deel mag uitmaken van zo' n ploeg. En precies zo klonk Van Gent ook op dat balkon.

Moore wil ook nog wel even laten weten wat hij van Van Gent vindt: ' Maarten heeft ongelooflijk goed werk gedaan.' Zo, dat kunnen de Hoge Heren in hun zak steken! Team en coach èèn. Van Gent heeft zich er het vuur voor uit de schoenen gelopen! Letterlijk!

De finale tegen Den Bosch

Terug naar Moore. Het is zijn verhaal. Maar dat is gewoon niet te vertellen zonder Van Gent. We weten het nog allemaal. Parker wordt in de halve finale verslagen. Eindelijk verslagen! De finale is tegen Den Bosch. Donar wint in Den Bosch een jo-jo game met 2 puntjes. Verliest de volgende dag(!) thuis in opnieuw een jo-jo game met 1 punt. Stand 1-1. Moore 22 en 20 punten.

Game 3 is weer in Den Bosch. Paniek in de tent. Jimmy Moore is flink geblesseerd. Kan alleen wat hinkepinkelen. Hij kan niet meedoen. Zo staat het in de krant. Maar Moore loopt op de rode loper. Laat zich daarvan niet verdringen. Mag zich daarvan niet laten verdringen. Weet zijn team immers in zijn kielzog. Als hij naast de rode loper komt te staan, tsja! Dus, ook al moet hij het strompelend doen, dan maar strompelend. Dus strompelt hij. En hoe! Hij hinkelepinkt Akerboom in het begin verdedigend uit de game. De toon is gezet. Hij heeft de toon gezet. En in weer een jo-jo game wint Donar met 2 punten.

De onverzettelijke Jimmy Moore laat zien hoe verschrikkelijk mooi strompelen kan zijn op de rode loper. De afloop is bekend. Donar wint game 4 voor eigen publiek. Weer in een jo-jo game. Weer een puntje-puntje uitslag. Met 1 punt. En Moore vecht zich naar 22 punten.

Die kampioensfoto

Er is die bekende kampioensfoto in de kleedkamer. Van het kampioens tiental. Pontificaal in het midden een lachende achterovervallende Lawrence als het meest dartel veulen van het stel. Franken met pretoogjes voor tien, de kampioensbeker in de knuisjes. Van Rooden met ‘de' vinger. En Moore? Moore blijft Moore. Een rustige voldane glimlach op het gezicht. Niet centraal op de foto, zoals Francken en Lawrence. Maar aan de zijkant. Waardig. Ingetogen. Zijn rechterarm half omhoog. Aarzelend de wijsvinger omhoog als teken van victorie.

Op de foto geen Van Gent. Weet zich al geen raad als hij door het publiek op de schouders wordt genomen. Komt er ook zo' n beetje half op terecht. En uit alles spreekt: ‘laat mij alsjeblieft zo snel mogelijk weer vrij.'  Vrij, inderdaad. Want publiekelijk een lachebekje te moeten spelen is hem een verschrikking. Er is nog een andere foto. Direct genomen na de kampioensgame. Iemand omhelst Van Gent innig. Hij beantwoordt de omhelsing niet. Laat het over zich heen komen. Maar uit alles spreekt de schreeuw om vrijheid. Laat me alsjeblieft. Sheridan probeert hem te feliciteren. Maar Van Gent zit gevangen.

Wie die kampioensfoto van dat tiental in de kleedkamer neemt? Maarten van Gent zelf! De Hoge Heren is hij kwijt. Daar in de beslotenheid van de kleedkamer. Het domein van coach en spelers en niemand anders..Van Gent achter de camera! Hoeft hij er gelukkig niet voor! En voert hij toch de regie. Over zijn spelers. Voor even is hij gelukkig. Hij zoekt in de lens. Ontwaart de glimlach van Moore. De glimlach spreekt: ' We hebben het samen gefikst, Maarten, best goed hè' ? Maarten knikt, sorry, klikt. En laat nu niemand zeggen dat het anders is gegaan!

Leven met open vizier

Jimmy Moore, een fijnbesnaarde persoonlijkheid. Vriendelijk, correct, kalm en gedisciplineerd. Het zijn de steekwoorden die je tegenkomt als je over hem leest. En leuren allerlei agenten tegenwoordig dat hun kroost zo coachbaar, nou, Moore was het echt. Center? Shooting guard? De coach zegt het maar.

Wist zich overal aan te passen. Of het nu in Enschede, Mulhouse, Dordrecht, Groningen of Amsterdam was. In een interview uit januari 2005 zei hij daarover: ‘I had to live with different ideas when I was in Europe and I tried to get know the communities and the countries as much as possible' . Leven met een open vizier dus, zijn levensmotto.

Zijn ‘favorite place’

En Nederland? Moore in hetzelfde interview uit januari 2005: My favorite place to play was France, but for the social aspect of it I enjoyed the Netherlands. The people there were extremely friendly' . En het moet wel zijn dat wie goed doet, goed ontmoet. En Jimmy Moore deed goed.

We zullen hem vooral herinneren aan zijn schot. Mooier waren en zijn ze er niet. Maar je kunt nog zo stijlvol schieten. Je moet wel raak schieten! En dat deed Moore. Vuurde met scherp. Verbluffend scherp. In het kampioenschapjaar een schotpercentage van 61,3%. Als afstandsschutter! We hebben in Groningen Jimmy Moore gezien op het hoogtepunt van zijn carriere.

virtueel retired

Tegenwoordig werkt hij in Utah aan de Universiteit. En èèn ding weten we zeker. De studenten hebben het goed bij hem. Zoals iedereen het goed bij hem had. In Enschede, in Mulhouse, in Dordrecht, in Amsterdam, maar bovenal in Groningen!

Het shirt van Jimmy Moore met nummer 7 hangt sinds ' 83 virtueel in de nok van eerst de Evenementenhal en nu de Martini Plaza! Virtueel retired! Forever!

Sheba

NASCHRIFT:  Jimmy Moore himself!

Heb de meest beroemde nummer 7 van Donar dit weekend gemaild. Hem verteld van mijn verhaaltje over hem. Kreeg vandaag al van hem de volgende reactie. Een op en top gentleman hè. Met zijn instemming hier in het gastenboek. ‘The support of the fans pushed us to the Championship' . En daar krijg je het dan toch weer warm van!

Dear Sheba
Thank you for your email and it is great to hear that basketball in Groningen is still going strong. I am honored to heard that I was selected to the Hall of Fame of the Eighties. This basketball season was the 100 year of basketball at Utah State University and the fans voted for an All-Century Team (15 of the best players to play at Utah State) and I was selected to the All-Century Team. The recognition in Groningen and here at Utah State University is very special to me and I appreciate the fact I was able to give the fans the enjoyment of watching me play.

The time that I spent in Groningen was very special. The people was always very warm and friendly. Donar was a very special team and the support of the fans pushed us to winning the championship.

I would love to receive copies of your articles. I realize that your articles are in Dutch, but I have met a few students from Holland that is attending Utah State University that will probably translate the articles for me.

Jimmy Moore