EIN DREIER und was fur einer Vandaag postte Werty een leuk stukje over Guido Grunheid. In dat stukje de volgende in het oog springende zin: ‘Als entscheidenden Moment in seiner Karriere bezeichnet er seinen erfolgreichen Dreier im dritten Finalspiel um die Deutsche Meisterschaft gegen Bamberg im Jahr 2003.’ Een rake driepunter als ‘echtscheidenden Moment in seiner Karrriere.’ Toe maar! Een rake driepunter die zijn carriere op de rails zou zetten. Die hem naam zou geven. En dus een moment om bij stil te staan. Tijd voor een verhaaltje. Going back in time. Het is 6 juni 2003. De Max Schmeling Halle in Berlijn. Ze gaan er eens goed voor zitten. De 10.500(!) toeschouwers in de Max Schmeling Halle. Stijf uitverkocht. Zo vol is het nog nooit geweest. En natuurlijk ‘Finalstimmung.’ ‘Absoluter Finalstimmung.’ Wat wil je ook. Berlijn staat tegen Bamberg op 2-0 en kan vanavond kampioen worden. Tegen achten stelt de ‘Hallensprecher’ de teams voor. Eerst Bamberg: Chris Ensminger, Steffen Hamann. Rick Stafford. Uvis Helmanis. Volkmar Zapf. Jasson Sasser. Gert Kullamae. De mensen gaan staan. Klappen de handen ritmisch blauw. Felle lichtbundels flitsen door de hal. De muziek op windkracht 10. ‘Hier sind Eure Albatrosse: Jovo Stanojevic. Marko Pesic. Kevin Rankin. Mithar Demirel. Stefano Garris. Vladimir Petrovic. Quadre Lollis. DeJuan Collins. Guido Grunheid. De negen van Berlijn tegen de zeven van Bamberg. Vooral het ontbreken van Derrick Taylor bij Bamberg is een gevoelig verlies. Is een van hun beste schutters. Maar een ‘knieverletzung’ houdt hem al de hele serie aan de kant. Voordat Berlijn tweemaal met de ogen heeft kunnen knipperen staat het 0-6. Oei. Berlijn slaat terug. Komt op 15-12. Maar Bamberger Ensminger maakt gehakt van tegenstrever Stanojevic in het eerste kwart. Scoort 10 punten. 17-22 na het eerste kwart. Berlijn weet dat het vol aan de bak moet. Dit Bamberg laat zich niet naar de slachtbank leiden. Direct aan het begin van het tweede kwart gaat die dekselde Ensminger door met waar hij gebleven was: scoren. Coach Emir Mutapcic verzint een list. Vedette Stanojevic eruit. ‘Jochie’ Guido Grunheid erin. Net droog achter de oren. 21 jaar jong. Kijken of hij wat tegen Ensminger kan ‘ausrichten.’. Ensminger bekijkt de wissel meewarig. Van Stanojevic heeft hij gehakt gemaakt. Van dit joch maakt hij fijngemalen tomatenpuree. Denkt hij. De Bamberger gaat omhoog voor een schot. Telt de punten al. Maar dan, ‘weit uber Ringniveau’, blokt ‘der Youngster’ het schot. Even later schiet dezelfde Grunheid er aan de andere kant ook nog ‘gewoon’ een bal in. 22-24. ‘Ein Toller Guido.’ De Arena ontploft. Tot aan de rust blijft Berlijn aan het Bamberger elastiek hangen. 36-40. In het derde kwart loopt Bamberg verderuit. 46-56. Het is zwaar weer voor Berlijn. Het kampioenschap plots ver weg. In het laatste kwart staan de 10.000 Berlijners ‘wie eine Wand hinter ihrem Team.’ Het wordt buigen of barsten. Het duel wordt plots een schuttersduel tussen Mithat Demirel en Rick Stafford. De kleine Demirel scoort maar liefst 13 punten ‘in Serie.’ Daar moet Stafford het met 7 punten eveneens ‘in Serie’ tegen afleggen. In de voorlaatste minuut staat het 65-67. Nog steeds Bamberg op voorsprong! Via DC Collins maakt Berlijn ‘die Ausgleich.’ 69-69. En dan....dan is daar zijn moment. Het ‘entscheidenden Moment in seiner Karriere.’ DC Collins ‘zog zum Korb und passte dann in Bedrangniss raus auf Youngster Guido Grunheid. Er is nog 35 seconden te spelen. Grunheid ontvangt. Legt aan. En vuurt. RAAK!!! Het is het beslissende schot. Berlijn wint. Berlijn is kampioen. Guido Grunheid is kampioen! ‘Ein Dreier’ in Moneytime. 21 jaren jong. Het ‘entscheidenden Moment in seiner Karriere! Zijn doorbraak als basketballer!