|
GUIDO GRUNHEID:
van role player naar Leistungstrager
De Ostthuringer Zeitung Guido Grunheid naar Groningen. Het was nieuws in Duitsland. En zeker in Jena. Zijn geboortestad. Want speelt Jena dit seizoen niet voor het eerst in de 1. Bundesliga? Nou dan, waarom kom je dan niet bij ons? En dus verscheen op 27 juli een mooi interview met Guido Grunheid in de Ostthüüringer Zeitung (OTZ). Veel kwam aan de orde. Jena.  Het
komende EK in Spanje. De hoogte- en dieptepunten in zijn
carriere. En natuurlijk zijn overgang naar Groningen.
Grunheid daarover: ‘Mein Wechsel ins Ausland nach Groningen war fur mich vor allem aus sportlicher Sicht sehr lukrativ. Mit den Hanzevast Capitals Groningen kann ich international im ULEB-cup spielen und bin als Leistungstrager unter meinem spanischen Trainer fest eingeplant. Dieses Mass an Verantwortung konnten mir die international spielenden Bundesligisten nicht zusichern. Zudem spiele ich im Konzept meines neuen Coaches eine wichtige Rolle. Letztendlich hat also das Sportliche entschieden und nicht das Geld.’ De boodschap is duidelijk. Niet langer meer in het kielzog van de grote jongens. Nu zelf de kar trekkend. Het moet er nu maar eens van komen. Terwijl hij toch al heel wat heeft meegemaakt voor een 24-jarige. Zijn carriere in een notendopje.. Het begin 24 jaar. En toch al twee keer kampioen. Als je het ruim ziet, zelfs al vier keer. Maar die eerste keer tellen toch niet echt. Okay, stond op de loonlijst. 
Had als 18-jarige een contract getekend bij Alba Berlin.
Overgewaaid van het Thuringse Jena. Maar spelen? Ja,
eenmaal. Toch wel het vermelden waard. Net twee dagen 19
geworden. Speelde met Berlijn thuis mee tegen
Braunschweig. Zijn 1. Bundesliga debuut. Het was maar
twee minuten. Maar de bibbers? Welnee. Schoot zijn beide
schoten raak. 2 op 2. En zo prijkt ‘fur immer’ achter
zijn naam op de BBL- statistieken over het seizoen
2001-2002 een schotpercentage van 100%. Het was de tijd van ‘voor alles is een eerste keer.’ Zo ook voor zijn eerste heuse EUROleague game. Okay, op de bank, maar toch. Voor het eerst met een Europese clubgame erbij. Met je snuffert er bovenop. Altijd leuk als je als ‘direct Beteiligte’ na afloop van de game het feestje mee kan vieren. Omdat het Italiaanse Benetton verslagen werd. Hij was koud 19. Nee, spelen deed Grunheid de eerste jaren bij Lichterfelde in de 2. Bundesliga. Makkelijk toch, zo’n farmclubje. Zo’n clubje om talent te laten rijpen. En ook op niveau. De 2. Bundesliga. Grunheid liet zich gelijk gelden. Met best wel mooie stats. Voor het eerst voor het echie Het seizoen 2002-2003 was voor Grunheid de eerste voor ‘het echie.’ Mocht maar liefst 24 keer opdraven in de hoofdmacht van de Albatrosjes. Met tussen de Alba-bedrijven door toch ook weer bij Lichterfelde in de weer. Natuurlijk was zijn speeltijd bij Berlijn beperkt. Gemiddeld zo’n 6 minuutjes. Maar hij hoorde er nu echt bij. En bij Lichterfelde ‘gewoon’ een double-double scoren over het seizoen. 19 games. 15.6 ppg en 10.7 rpg. En dan waren er natuurlijk die prachtige EUROleague games. Maar liefst 14 in getal. En bij drie games zou hij ook ‘zum Einsatz’ komen. Een Europees debuut vergeet je nooit. Het was op 19 december 2002. Hij was 20. Stond tegen Skipper Bologna zo maar in de basis! Mikte er in het eerste kwart gelijk 5 punten in. Waaronder een drietje. Speelde 17 minuten. Scoorde 2 op 3 tweepunters. 1 op 1 driepunters. 
Plukte 2 rebounds. En had ook nog een assist. Een
droomdebuut. Jammer alleen dat die game in de
slotseconden door een Italiaanse deugniet nog verloren
ging. Zijn coach Mutapcic was lovend: ‘Guido Grunheid hat heute sehr gut gespielt. Ich hoffe dass wir inh in Zukunft ofter so sehen konnen.’ Nou, dat kon. In de twee daaropvolgende EUROleague games blies Grunheid opnieuw driftig zijn partijtje mee. Het ‘Entscheidenden Moment’ Mooie momenten in dat seizoen. Toch stak er eentje bovenuit. Een moment dat hij later het ‘Entscheidenden Moment in meiner Karriere’ zou noemen. Hoe dat ging? Zie het verhaaltje ‘spelersverhalen’ Grunheid II: ‘den entscheidenden Moment in meiner Karriere.’ Berlijn de landstitel! Grunheid zijn eerste echte kampioenschap in de pocket. Met een laatste bal om nooit te vergeten! Kreuzbandriss Maar hoe is het ook weer? Na zonneschijn komt regen. Of zoiets. En het zou heel hard gaan regenen. Het was eind augustus 2003. Een paar maanden na het kampioenschap en die rake ‘Dreier.’ Grunheid deed mee met het Duitse studententeam op de World University Games in Zuid-Korea. Het noodlot sloeg toe. Grunheid ‘zog sich einen Kreuzbandriss im linken Knie zu.’  Wat volgde was een periode van ‘zu Hause sitzen, das
Bein ruhig gelagert.’ Wekenlang. Voor iedereen een
kwelling. Zeker voor een sporter. Niets mogen doen.
Niets kunnen doen ook. Hoogstens vijf minuten staan. Je
zit maar te zitten. En dus kom je aan. Je wordt zwaarder
en zwaarder. En ‘jedes Kilo hat das Knie zusatzlich
belastet.’ Later zou hij zeggen: ‘die Zeit war das
Schlimmste.’ en ‘Sie was Katastrophal.’ Las veel boeken
over Psychologie. ‘Was man tut um nicht in ein Loch zu
fallen in so einer Situation.’ Sprak veel met sporters
die hetzelfde overkomen was. Er volgde een lange periode van ‘sich qualen durch die Rehabilitation.’ De knie weer onder de knie krijgen. Zorgen dat de knie niet jou regeert, maar jij de knie. Zou een maand of zes duren. Dat wist hij. Maar ook dat het in de kop vaak langer duurde. De angst! De angst om je knie weer in het strijdgewoel te gooien. Bang dat het opnieuw verkeerd zal gaan. Na maandenlange revalidatie de eerste training. De eerste game met Lichterfelde. En dan, op de laatste speeldag van de BBL Hauptrunde, de eerste vijf speelminuten met Berlijn. Nu de kop nog Maar o, die kop! Die kop die niet durft wat de knie eigenlijk gewoon weer kan. Die angst. Dat was nog wel het allermoeilijkst. En duurde ook het allerlangst. In april 2004 verwoordde ‘De Berliner Zeitung’ het op indringende wijze: ‘Fast wirkt es als sei eine Wand zwischen Guido Grunheid und seinen Kollegen. Eine unsichtbare Wand, die keine Beruhrung zulasst, keinen Korperlichen Kontakt. Denn immer, wenn es eng wird beim Trainingsspielchen von Alba Berlin, zieht Grunheid sich zuruck, fast unmerklich, um Zentimeter.’ Zijn trainer Mutapcic verklaarde: ‘Guido trainiert noch mit Bremse.’ En Grunheid zelf: ‘Sich irgendwann wieder richtig ins Getrummel zu sturzen, das ist Kopfsache.’ Hij wist dat het zo zou gaan. Dat hadden andere sporters hem ook al gezegd. De kop, dat zou het lastigst worden. De bekende laatste loodjes. Terugkijkend op die periode zei hij: ‘Mein Kreuzbandriss hat mir gezeigt, wie bewusst man mit seiner Gesundheid und der Chance sein Traum zum Beruf zu machen umgehen sollte. Das bezieht sicht nicht nur auf den Basketball, sondern fangt schon bei den kleinen alltaglichen Dingen des Lebens an. Das geht auf die Psyche. Diese Zeit hat mich gepragt, umso starker ist jezt der Drang mich auf das Wesentliche zu fukussieren.’ 
Zijn ‘Ziel’ werd het nieuwe seizoen. Dan moest hij er weer staan. En het lukte. Grunheid was klaar voor Berlijn. Maar Berlijn ook voor hem? De ‘Berlijn-trein’ had niet stilgestaan. Was gewoon voortgeraasd waar Grunheid af had moeten haken. En dus moest Grunheid maar weer zien aan te haken. Met een vervanger op zijn plek. En het begon nog wel zo leuk. Met een oefenpotje in de plaats waar hij geboren en getogen was: Jena. En ook nog tegen Jena. Zijn oude clubje. Hij speelde ‘vor Bekannten und Verwandten, ehemaligen Lehrern und alte Freunde.’ De angst ‘im Kopf’ die was verdwenen. Hij was weer terug op zijn goede gewicht. 7 punten. 6 rebounds, 3 assists en ‘einen guten Verteidigung.’ Stralend liet hij weten: ‘Da tut nichts mehr weh.’ Een optreden dat smaakte naar meer. Het kraak noch smaak seizoen Maar het werd een seizoen zonder kraak noch smaak. Hij moest zijn minuten zien te sprokkelen. Speelde in 24 games gemiddeld ruim zes minuten mee. En wilde zo graag meer. Het onbegrip groeide. De frustratie groeide. Een frustratie die zijn uitlaadklep vond ‘uber die Presse’ waarin hij ‘mehr Spielzeit forderte.’ Alba Berlijn reageerde ‘mit Grossen Arger.’ En ‘mehr Spielzeit’ kwam er niet. ‘Es spielen die, von denen der Trainer meint, dass sie am meisten zum Erfolg beitragen, ’ klonk het. Ja, ammehoela, dat wist Grunheid natuurlijk ook zelf wel. Maar moet je ook niet de kans krijgen om aan dat ‘Erfolg bei zu konnen tragen?’ De Berliner Morgenpost meldde tegen het einde van het seizoen ‘dass es in ihm brodelte, ’ Grunheid liet weten: ‘Naturlich habe Ich meine Situation analysiert und mir meine Gedanken dazu gemacht.’ Hij mocht in de kwartfinale van de Duitse play offs nog zo’n twee minuten meespelen tegen Leverkusen. That was all. Het een seizoen om maar zo snel mogelijk te vergeten. Ook voor Berlijn trouwens. Dat zakte in de halve finale in de beslissende vijfde game thuis tegen Bamberg volledig door het ijs. 
Al snel nadien meldde Berlijn in een persverklaring dat ‘Guido Grunheid in den kommenden Saison nicht fur die Albatrosse spielen wird.’ Trainer Rodl liet weten: ‘Guido Grunheid hat sich in den Jahren in Berlin sehr gut entwickelt. Leider stagnierte seine Leistung nach seiner schweren Knieverletzung, weshalb ihm ein neuer Anlauf in einem anderen Verein sicher gut tun wird.’ Ein neuer Anlauf dus En zo gebeurde. In september 2005 werd Grunheid door ‘RheinEnergie Koln.’ uitgenodigd voor haar trainingskamp. Hij overtuigde. ‘Guido hat im Trainingslager gezeigt, dass er hart an sich arbeitet, um sich weiter zu entwickeln, ’ sprak Sportdirecteur Stephan Baeck. Grunheid tekende een contract voor twee seizoenen. Terug op zoek naar de ‘Schwung’ De ‘Schwung’ van dat mooie seizoen 2002-2003. Dat seizoen waarin de basketbalgoden hem zo goed gunstig waren geweest. En wat een binnenkomer. Gelijk in de eerste competitiegame tegen Neurenberg. 3 op 4 tweepunters. 2 op 2 driepunters. En ook nog eens 9 rebounds. In 23 minuten speeltijd. De eerste klap is een daalder waard. Niet waar? Het bleek de opmaat voor een sterk seizoen. De ‘Schwung’ was terug. Grunheid ‘back on track.’ Natuurlijk, ook daar vrat het ‘Auslandisches’ smaldeel de meeste speeltijd op. Maar hij kwam o zo nuttig van de bank. Speelde dat seizoen BBL 37 games Met 17.4 mpg. Dat was nog eens wat andera als die Berlijnse sprokkelminuutjes van een jaar eerder. Scoorde 6.7ppg en pakte 3.2 rpg. Keulen eindigde het reguliere seizoen als derde. Al hoger dan waarop vooraf was gerekend. Coach Sasa Obradovic zei: ‘Hatte mir jemand zu Beginn der Saison gesagt wir wurden Dritter, ich hatte es nicht geglaubt, ’ Toen moest het toetje nog komen! Het toetje En de komende play offs? Grunheid: ‘Ich denke wir konnen im Halbfinale fur eine Uberraschung sorgen und ins Finale einsiehen.’ De journalist haastte zich te schrijven dat dat ‘eine gewagte Prognose ist.’ ‘Eine gewagte Prognose? In de kwartfinale werd Ludwigsburg verslagen. In de halve finale was er de ‘Krimi’ tegen Bamberg. De vijfde beslissende game werd gespeeld in Bamberg. Met een heuse driepunts ‘buzzer beater’ wist Keulen de game ‘in dramatic fashion’ te winnen met 68-69. Met een mooi aandeel van Grunheid. 11 punten met onder meer 2 op 2 driepunters. Keulen op sensationele wijze in de finale tegen Berlijn. Dat had die Grunheid dus toch best aardig ingeschat! In de laatste twee play off games tegen Bamberg stond Grunheid in de basis. En daar bleef hij ook in de eerste drie finale games tegen Berlijn staan. 
Natuurlijk was Koln de ‘Aussenseiter.’ En ‘Die Teilnahme an den Finals ist schon weit mehr, als sich die Domstadter vorher ertraumt haben.’ Maar bij Koln was tenminste iedereen wel heel. Kon van Berlijn niet gezegd worden. Daar had sterspeler Jovo Stanojevic zijn ‘Kreuzband gerissen.’ in de laatste halve finale game. Hij ook al! Ein Energieleistung ‘Die Riessen vom Rheim’ waren na de winst in Bamberg natuurlijk in de winningmood. Speelden op vleugeltjes. Zo ook in de eerste finalegame in Berlijn. Op verbluffende wijze werd in Berlijn gewonnen. Maar daarna won Berlijn weer in Keulen. En Keulen weer in Berlijn. Hoezo thuisvoordeel? Game 4 dus weer in Keulen. Zou eindelijk een thuisploeg nu eens kunnen winnen? Het antwoord was.... ja. Koln wist in een spannende pot Berlin te verslaan. Het ongelooflijke een feit: Koln kampioen van Duitsland. ‘Der Jubel kannte kaum Grenzen!’ De Kolner clubsite orakelde: ‘Mit einer unglaublichen Energieleistung und einem fantastischen Publikum im Rucken hat Koln es geschaft.’ Grunheid had een solide aandeel in de overwinning van zijn team. Speelde ruim 18 minuten gemiddeld in de zenuwslopende Finale Serie. 
Wat een seizoen voor Koln. Wat een seizoen voor Guido Grunheid. Was het gek dat hij na afloop van dat seizoen door EURObasket werd uitgeroepen tot ‘Most Improved Player of the Year 2006?’ Wat een geweldige revanche op die laatste twee baaljaren bij Berlijn. En nog was het seizoen niet voorbij! ‘Euer Guido ‘op Japan-Tour!’ Ook bondscoach Dirk Bauermann was inmiddels ‘auf ihn aufmerksam geworden.’ ‘Mit einer Teilnahme an der WM rechnet der geburtige Jenaer nicht. Zo kon een verslaggever uit zijn mond optekenen. Maar misschien zou hij wel bij de voorselectie zitten. Dat zou toch al heel aardig zijn. Grunheid kwam bij de voorselectie. Wat heet. Hij mocht zelfs zijn debuut maken ‘im Trikot der Deutschen Nationalmannschaft.’ Speelde in Neurenberg tegen Canada. Kreeg 12 minuten speeltijd. En leverde een ‘soliden Leistung’ af. Maar ja, de 18 werden 15. De 15 werden 13! En toen werd het toch spannend. Er zouden 12 naar Japan gaan. Er moest er dus nog eentje afvallen. Hij zou toch straks niet naar Jap..... Nee. Toch? Of... Ja dus! ‘Guido Grunheid hat es endgultig geschaft! Juichte de Keulen-site. Als dertiende speler viel Sensley af. Grunheid naar Japan! Reine Wahnsinn Hij was de ket uit. Schreef op de Keulen weblog: ‘Bei einer Weltmeisterschaft dabei zu sein ist schon der reine Wahnsinn!’ Noemde het ‘ein Traum die in Erfullung geht.’ En ‘freute sich Tierisch.’ Tussen de beste basketballers van de wereld. Wekenlang optrekkend met grootheid Dirk Nowitzki. De Japanse cultuur opsnuiven. De ‘Japanse’ keuken (Spagetti Bolognese, Spagetti Bolognes, Spagetti Bolognese en voor de verandering.....Spagetti Bolognese) En als het kon, misschien ook nog wel spelen. En inderdaad, Grunheid speelde ook op het WK. Gelijk in de openingsgame tegen Japan. 15 minuten lang. Scoorde 6 punten en pakte 4 rebounds. Schreef halverwege het WK: ‘Uber meine bisherige Einsatzzeit habe ich mich total gefreut und war ach mit meiner Leistung zufriden. Ich bin einfach heiss auf jede Minute die ich auf dem Feld stehe.’ Hij zou in totaal 37 minuten spelen. Wat een prachtige ervaring. Spelen tegen Spanje. Spelen tegen Amerika met spelers als Carmelo Anthony, Dwayne Wade en Lebron James. Hij stond er toch maar met zijn neus bovenop! Het seizoen 2005-2006 werd er voor Grunheid eentje om in te lijsten. Wat kan er in een jaar toch veel gebeuren. Toen best een beetje de vertwijfeling nabij. Nu een landskampioenschap in de pocket. Een heus WK achter de rug! Altijd moeilijk om daar een vervolg aan te geven. Het afgelopen seizoen werd vooral een seizoen van ervaringen verzamelen. Pakte met Keulen de Duitse Beker. Speelde 14 heuse EUROleagues games. Speelde 42 BBL Games. Met opnieuw zo’n 17 minuten per game. In de halve finale werd Keulen in de beslissende vijfde game thuis door het ‘Witte Wonder’ uit Quakenbruck verslagen. Grunheid nam afscheid van Keulen. Het was tijd voor ‘ein Wechsel.’ Naar Groningen! Slot Alba Berlin. RheinEnergie Koln. Hanzevast Capitals. Een mooi rijtje toch om als Groningse club bij te staan. Guido Grunheid naar Groningen. Een ‘Wechsel die vor allem aus Sportlicher Sicht sehr lukrativ ist. ‘als Leistungstrager fest eingeplant.’ ‘Eine wichtige Rolle’ ‘Eine tragende Rolle’ Zoekt hier wat ‘ie thuis niet krijgen kan. Het is duidelijk; Claros zet zijn kaarten op Guido Grunheid. Omgekeerd zet hij zijn kaarten op Claros. Komt met een karrevracht aan ervaring in zijn buideltje. Heeft al heel wat meegemaakt. En toch is hij nog maar 24. Naar Groningen komt een zelfbewuste sporter. Eentje die ‘an sich glaubt.’ Eentje die zich ‘durchsetzen wird, ’ En eentje die zal ‘uberzeugen.’ Guido Grunheid heeft zin in Donar. Donar heeft zin in Guido Grunheid! |
