Den Helder - DONAR 1997/1998
Game 7 Den
Helder-Donar: En de Grote Markt ......?
Een heus trainingskamp. Vanaf vrijdag in retraite. Daartoe genoodzaakt door,
zoals de Telegraaf schrijft: ‘de basketbalgekte die in Groningen en omstreken
heerste’. Tja, je bent De Basketbalstad van Nederland of niet, hè.
De Slenk is weer barstenvol. Natuurlijk. Het is immers volgens de Telegraaf ‘de
spannendste basketbalcompetitie uit de geschiedenis van de Nederlandse Basketbal
Bond’. En dus wacht de absolute apotheose.
In een ware heksenketel begint de game. Niet te geloven; driemaal knipperen met
de ogen en het staat 8-0. Weer 8-0. Weer voor Den Helder. Zoals ook in game
nummer 6. Het is de opmaat voor een haast ongekend goed Den Helder in de eerste
helft. Vooral Tony Miller is niet te houden. Heeft veel intercepties.
Orkestreert de fast break en mikt er in die eerste helft maar liefst 15 punten
in. Niet zo vreemd dat de Telegraaf het heeft over ‘de beste spelverdeler die
ooit in Nederland heeft gespeeld’.
Tegen dit ontketende Den Helder is weinig kruit gewassen. Uit laten razen en
hopen op betere tijden. En de schade beperken. Tot 36-20 is daar weinig van te
merken. Maar dan geven vooral Snider en Thomas gas. De ruststand breekt aan bij
45-36.
Weer diep buigen dus. Weer niet breken! Aanklampen. 9 punten is te overzien.
Na rust lijkt zich een wonder te gaan voltrekken. In de eerste 10 minuten van de
tweede helft mist Donar slechts èèn schotpoging. Triemstra, Vreeswijk en Thomas
knallen hun drietjs binnen. En inside weten Snider en weer Thomas de basket te
vinden. Bij 66-66 staat het weer gelijk! Heeft Donar zich teruggevochten van een
16 punten achterstand!
Donar de wind in de zeilen. Erop en erover is nu het devies. Den Helder wankelt
als een aangeslagen boxer door de ring. De knock-out kan uitgedeeld worden.
En Thomas voelt zich geroepen om dat te doen. Hoe jammer! Het Nieuwsblad: ‘De
belangrijkste speler van het jaar nam slechte schoten bij 66-66 en opnieuw bij
68-68' . En als dan ook Faydherbe z’n kop verliest door een turnover en een
slechte pass, staat het door twee spetterdunks van Chris Mims 72-68. Het blijkt
de beslissing!
Donar is dan toch gebroken! Den Helder loopt met een 10-0 run uit naar 78-68.
Ongelooflijk. Den Helder zoekspelen in de 2e helft. En op het moment dat je toe
kan slaan, gaat alles mis. Hardstikke mis. In drie verschrikkelijke minuten!
Mysterieuze krachten in de sport.
O, wat zijn de druiven zuur. De game wordt uitgespeeld. Maar de tegenstand is
gebroken. 91-78 is uiteindelijk de geflatteerde eindstand.
Het Nieuwsblad kopt met inktzwarte letters: ‘De Grote Markt blijft leeg’.
Dat is sport. Er is een winnaar. Er is een verliezer. Ook al is het
krachtsverschil miniem. Maar ‘the winner takes it all’. En dus kopt de
Telegraaf: ‘Den Helder overdonderend’. Tja. En de Grote Markt bleef leeg!
Inderdaad, The Winner Takes It All!
EPILOOGJE
‘Zo spannend als toen kan het onmogelijk worden’. Schreef Harry Hesseling op de
dag dat de play off finale begon. Zijn ongelijk werd in twee weken tijd bewezen.
De serie Den Helder tegen Donar zou uitgroeien tot de spannendste tot dan
gespeeld.
‘Donar lijkt me iets wisselvalliger’. Orakelde Boot bij aanvang van de serie. En
het orakel kreeg gelijk. Natuurlijk. Zou je zeggen. Donar jo-jode wat af. Knap
dat men achterstanden ongedaan wist te maken. Maar wel dus eerst op achterstand.
3 Amerikanen. 6 Nederlanders. En een coach. Een coach die na het voetincident
leegliep voor de camera van Studio Sport. Zijn emoties de vrije loop liet. En
vertederde zoals alleen hij dat kan. Een coach, die, zoals hij bekende, ‘in een
permanent gevecht verkeerde om de macht met zijn vedettes’. Zoals het hoort. Zou
je zeggen. Maar die Mike Vreeswijk na 1.5 play off finale games precies daar
kreeg waar hij hem hebben wilde.
Een sterk team. Met karakter. Vechtlust. Kwaliteit. Een team om verder mee te
bouwen!
Pardon? Verder bouwen? No way Josè. Enkele maanden na die 7e game in Den Helder
meldde zich welgeteld 1 speler van dat prachtige team voor het nieuwe seizoen.
Dat zal ongetwijfeld zijn redenen hebben gehad. Maar triest was het. Donar kon
weer van voren af aan beginnen. En dat zou blijken!
