De Spaanse coach van de basketbalclub Groningen, Josep Clarós, zit boordevol temperament. FOTO KAREL ZWANEVELD

 

GRONINGEN - Het verleidelijke vooruitzicht van de ULEB Cup, Europa’s op een na belangrijkste basketbaltoernooi, lokte Josep Clarós afgelopen zomer naar Groningen. Daar heeft de Spaanse coach geen gewapende lijfwachten nodig, zoals eerder in El Salvador.

 

Zijn manier van coachen is onorthodox. Josep Clarós leegt elke wedstrijd 40 minuten lang boordevol temperament zijn ziel aan de zijlijn.

Hij heeft een hekel aan koele koukleumen. Cool is bij hem niet in de mode. De Catalaan (‘ik kom uit Badalona, waar iedereen 25 uur per dag met basketbal bezig is’) predikt passie en totale overgave. ,,Ik wil dat spelers meer dan het maximum geven, vechten en daarbij hun emoties tonen. Om dat te bereiken moet ik hetzelfde doen,’’ is Clarós simpele filosofie.

,,Onze fans moeten zien dat we met emotie spelen. Wij hebben verantwoordelijkheid ten opzichte van hen, dat zeg ik ook altijd in de kleedkamer. Wij moeten het publiek vermaken. Als ik zie dat spelers zonder emotie spelen, kan ik daar niet mee leven. Wanneer we met de groep dvd’s van duels terugkijken, attendeer ik spelers daar ook op: ‘Kijk eens naar je gezichtsuitdrukking. Kijk eens hoe koud dit eruit ziet’. Spelers die onbewogen zijn, het kan bij mij niet. Ik vind het juist prima als ze laten zien dat ze boos zijn.’’

Hoewel Clarós de veertig nog niet heeft bereikt, is hij al ruim vijftien jaar coach. In die discipline zag hij meer overlevingskansen dan als speler. De eerste klus als zelfstandig coach was in El Salvador, bij het nationale team. Het was een bijzonder avontuur, beseft hij nu. ,,De president van de basketbalbond was ook de premier van het land. Alle vergaderingen vonden plaats in het regeringsgebouw.’’ De natie kampte met de naweeën van de jarenlange bloedige burgeroorlog. Veilig was het er nog allerminst, beweert Clarós. ,,Ik had de hele tijd bodyguards om me heen, een auto met getint en kogelvrij glas en het huis werd 24 uur bewaakt. Er was altijd iemand met een pistool bij mij in de buurt. Het was gevaarlijk, zeker. Maar ik was nog jong. Dan realiseer je je nog niet dat je in een jungle werkt. El Salvador is een arm land, maar de spelers waren enorm gepassioneerd. Ze trainden werkelijk tot ze omvielen.’’

Zijn trektocht als coach voerde hem later nog naar de Verenigde Staten, Mexico, Portugal, Venezuela en Spanje. Samen met zijn vrouw en kind geniet hij nu van het gemoedelijke leven in Groningen. ,,Er werd me verteld dat het hier altijd regent, maar de eerste drie maanden hebben we maar één dag regen gehad. We wandelen elke dag met de baby in de stad, we vinden het hier geweldig.’’

De voornaamste reden voor Clarós om zijn horizon te verbreden en in Groningen neer te strijken, was het simpele feit dat Capitals dit seizoen in de ULEB Cup speelt. ,,Dat was mijn belangrijkste focus, omdat ik ook in Europa wil winnen. Dat is moeilijk, zeker hier. Daar heb je een mirakel voor nodig,’’ gelooft hij. Clarós kreeg gelijk. De rol van zijn ploeg is na een paar duels al uitgespeeld. ,,Maar als je je dromen niet volgt, komen ze ook nooit uit.’’

Volgens de Spanjaard heeft zijn overgang niets met een bewuste carrièreplanning te maken. ,,Als ik mezelf had willen promoten, had ik dat in Spanje moeten doen,’’ meent hij. ,,Ik denk van dag tot dag, plan niets. Ik vind het belangrijker om te weten wat ik vandaag heb, dan wat ik morgen zou kunnen hebben. Het mooie van het leven is dat je niet zeker weet wat morgen gaat gebeuren. Daarom geniet ik van elke dag.’’

In zijn werk probeert hij spelers beter te maken. Clarós is een devoot volger van de Spaanse school, waar spelers veel meer dan een kunstje moeten kunnen beheersen. Hij houdt van allrounders. ,,Met limieten,’’ nuanceert hij, ,,want niet iedereen kan hetzelfde. Maar ik wil dat spelers hun verantwoordelijkheid nemen. Niet alleen in de wedstrijd, ook op de training. Als je daar nooit een driepunter schiet, moet je dat ook in de wedstrijd niet gaan proberen. Ik zocht jongens die meer willen geven dan normaal. Dat zijn de spelers waar ik van houd.’’

Ze reflecteren zijn eigen karakter. Buiten het familieleven draait alles om basketbal. ,,Tijd voor een siësta is er niet bij,’’ lacht Clarós. ,, Ik ben heel methodistisch bezig met basketbal, het is een sport van herhalingen. Basketbal is mijn leven. Naast slapen en twee keer per dag trainen bekijk ik ook veel dvd’s. Dat moet om jezelf te verbeteren. Als je zo consciëntieus werkt, ben je in mei klaar om de finale met je team te spelen.’’