Voor de vierde maal in de halve finale van de play
offs tegen Leiden. Alle keren heeft Leiden tot nu toe gewonnen. Alle keren met
een ‘clean sweep’. Ditmaal zal het anders gaan. Verwacht basketbalminnend
Groningen.
Toch geeft datzelfde Leiden op de laatste competitiedag nog even haar
visitekaartje af. Verslaan thuis Den Bosch. Met een ongrijpbare Steve Puidokas.
Scoort 37 punten. Heeft Moore al niet gezegd: ‘Leiden is het grootste
struikelblok?’
Mis, mis, mis
2800 toeschouwers. Sid Bruinsma scoort voor Leiden de eerste
punten. Dezelfde Bruinsma is zwaan-kleef-aan bij Jimmy Moore. De koningsschutter
komt niet los. Mist zes maal op rij. Scoort eerst na 14 minuten zijn eerste
puntjes. Vooral Mitchell Plaat vuurt met scherp. Schiet met 7 op 7(!) de
Groningse plannen lek. 16-24 en 26-36. Vlak voor rust dan toch een heus
Donar-runnetje.9-0. Rust 35-36.
Iedereen gaat redelijk gerust aan de koffie. Of het bier. De zenuwen zijn
weggespeeld. Nu zal het beginnen. Denkt iedereen.
Niet olè, maar ojè
Niet dus. Niet Donar runt. Maar Leiden. Met opnieuw Sid
Bruinsma in de hoofdrol. Na 5 minuten in de tweede helft staat het 42-52. Ton
Boot daarover: ‘Donar moest toen eigenlijk komen, maar wij liepen weg naar tien
punten. Zoiets is dodelijk. Dan breekt er iets en weet je dat het heel moeilijk
wordt om nog te winnen. In die periode was Bruinsma goed bezig’.
Het Leidsch Dagblad: ‘Waar Donar juist in die cruciale fasen domweg de mist in
ging, dacht Leiden eerst twee keer goed na. Dat leverde pure winst op’.
Weer dus een kloof van een punt of tien. Donar moet wat. Het lukt niet. De
Telegraaf: ‘Eigenlijk zat iedereen te wachten op het moment dat bij Donar de
vlam in de pan zou slaan, maar dat bleef geheel uit. Franken bezondigde zich aan
twee domme doordringfouten en de Leidse verdediging bleef het tempo drukken’.
Zweten en zwoegen
Inderdaad. Donar heeft grote moeite met de tactiek van Leiden.
Spelen aanvallend heel gecontroleerd. Nemen hun tijd. ‘Die slome gasten’(zoals
Van Gent ze noemt)halen alle tempo uit de game. Laten Donar niet rennen en
vliegen. Zoals ze graag willen. Er is ook geen speler die een beetje in een
‘flow’ komt. Het is zweten en zwoegen.
Vier minuten voor tijd is het 67-77. Bruinsma en Lawrence moeten er met 5 fouten
af. Dan toch nog een runnetje van Donar. Komen terug tot 74-77. Lukt het dan
toch nog? Neen. Roland van den Bergh mist in die fase 4 vrije worpen op rij.
Mitchell Plaat loodst Leiden op indrukwekkende wijze de veilige haven in. De
eindstand wordt 76-79.
Waarom toch
De oorzaak van de nederlaag? Het Nieuwsblad: ‘Uiterst nerveus van de
eerste tot de laatste seconde bleef het Groninger team te ver onder zijn normale
niveau’ en ‘De zenuwen hadden Donar meer in de greep dan het geval was bij
Leiden’. En de vette kop ‘Druk voor Donar te groot’.
Vooral Franken en Moore (7 op 17 schot) krijgen er van langs. ‘Een goede
prestatie leveren onder grote psychische druk is het tweetal blijkbaar niet
gegeven’. Schrijft het Nieuwsblad toch behoorlijk vernietigend.
Emile Hagens van Leiden maant tot voorzichtigheid. ‘Wat wij hier deden, kan
Donar zaterdag ook bij ons’. Leidencoach Ton Boot sluit zich daarbij aan: ‘Je
kunt zaterdag een totaal andere wedstrijd krijgen, dat is nu eenmaal play off
basketbal’.
Tja, als zij het zeggen!
Het Leidsch Dagblad is onverbloemd optimistisch: ‘De Groningers zullen
behoorlijk ontmoedigd zijn nu zij zaterdag in de hen vijandig gezinde hal moeten
aanhaken. De kans op slagen moet gering worden geacht’.
Hoe nu verder
Het Nieuwsblad schrijft: ‘Alleen de mentale kracht van de ploeg,
een karaktereigenschap die hoog in het vaandel wordt meegevoerd, lijkt Donar nog
over de drempel te kunnen tillen. Anders komt zaterdag een wel erg hard einde
aan een zoete kampioensdroom’.
Is Donar geslagen? Komt er een einde aan de zoete kampioensdroom? Toont de ploeg
mentale veerkracht? Zullen Moore en Franken bewijzen dat ze wel onder grote
psychische druk kunnen spelen? Is Henk Stolk er dan wel bij? Zaterdag in Leiden
de antwoorden.
Donar: Kruidhof 17, Moore 14, Faber 13.
Leiden: Plaat 24, Bruinsma 20, Downey 12.